Winkelwagentje

       

 

 

 

 

 

 

 

 


Happy Days - Samuel Beckett

In Happy Days zijn er slechts twee personages: Winnie en Willie, vrouw en man. Een ouder koppel geplaatst in een dwingende omgeving. In de eerste acte is Winnie tot aan haar taille begraven in een heuvel. Ze heeft wel nog haar armen vrij om bij enkele aardse bezittingen te komen: haar tandenborstel en tube tandpasta, haar kleine spiegel, een revolver, zakdoek en bril. Door vast te houden aan kleine alledaagse rituelen probeert Winnie haar laatste restje levenshoop te behouden. In de tweede acte is ze tot haar nek ingegraven en kan ze alleen haar ogen bewegen. Ook Willie is beperkt in zijn bewegingsvrijheid. Hij woont achter de heuvel en beweegt op handen en voeten. Slechts af en toe reageert hij op de lange monoloog van de vrouw. Hij is in zijn eigen wereldje opgeslokt. Toch is zijn aanwezigheid voor Winnie essentieel: het biedt haar troost en houvast om te blijven geloven in de gelukkige dagen die nog voor haar liggen.

Achter de hoge dijken van de Wilhelminapolder ligt bij een kreek een landduin met schelpenzand; het bewijs dat dit land tweehonderd jaar geleden nog geheel onder water stond. Als theaterlocatie vormt zo'n duin het natuurlijk decor voor de moderne klassieker Happy Days van Samuel Beckett. Bovendien is de uitgestrekte Wilhelminapolder een oase van rust. Het biedt een plek waar elk woord zijin volle klank en waarde krijgt.

De hoofdrol van de vrouw wordt gespeeld door Marlies Heuer, tweevoudig winnares van de Theo d'Or (de belangrijkste toneelprijs in Nederland.) De regie is in handen van Mirjam Koen, met wie ze vaak samenwerkte bij het Onafhankelijk Toneel. Het spelen in de open lucht en middenin de stilte van de natuur geeft dit existentiële stuk over leven en de naderende dood een intrigrerende diepgang.

 


Deel deze pagina op: