Winkelwagentje

       

 

 

 

 

 

 

 

 


Eindspel - Samuel Beckett

Beckett trachtte in zijn stukken het theater terug te brengen tot de essentie: mensen die met elkaar in één ruimte de tijd laten passeren. In ‘Eindspel’ is de tijd wel heel erg voelbaar. Het publiek wordt geconfronteerd met een troosteloos bestaan van mensen die slechts met één ding bezig zijn: wachten op het einde.

De hoofdrol is voor Hamm, de meester des huizes: een blinde kreupele man die vast gekluisterd zit aan zijn stoel en volkomen afhankelijk is van zijn bediende Clov. De bediende doet verslag van de wereld om hen heen zoals hij die ziet door de twee ramen. Hij helpt de meester bij het verpozen van tijd door naar verhalen te luisteren die al duizenden keren verteld zijn en doet een kunstje als de meester daarom vraagt. In twee vuilnisemmers leven de beenloze ouders van Hamm, Nell en Nagg.

Beckett werd gerekend tot de absurdisten, een beweging die na de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk op gang komt. Het verzet zich tegen de traditionele waarden en overtuigingen van de Westerse cultuur. Het absurdistische drama verbeeldt de existentiële zinloosheid van het bestaan en spot met de zin van het leven. Dat is ook het grote thema in het werk van Beckett. De mens die leeft met twee zekerheden; de tijd die voorbijgaat en de dood die komt. Albert Lubbers die eerder o.a. ‘Tasso’ van Goethe deed bij het Nazomerfestival, regisseert deze moderne klassieker.


Deel deze pagina op: