Winkelwagentje

   

 

 

 

 

Meer info

De Blinden

Sterke teksten hebben in alle tijden iets te zeggen. Meer dan een eeuw geleden schreef Maurice Maeterlinck Les Aveugles, en die tekst is vandaag nog altijd leesbaar, zegbaar, zingbaar, beluisterbaar… en ook nog ten volle begrijpelijk binnen de eigen tijd.

Een groep blinden op een eiland, in een bos, in de herfst… ze horen de zee, de vallende bladeren. Ze wachten op hun gids, hun leider, de priester… hij die kan zien. Waar is hij? Is hij weggegaan? Voor even of voor altijd? Komt hij terug? Is hij dood? Ze weten niet, ze zien niet, ze wachten. 

De blinden, de aangespoelden, de vluchtelingen, de achtergelatenen… zij die niet kunnen zien. En de priester, de leider, de gids… kan hij zien of is hij ziende blind? En het publiek, zij die komen kijken… kunnen zij zien?

Josse De Pauw en Jan Kuijken bewerkten de tekst van Maeterlinck tot een voorstelling, met muziek van Jan Kuijken, uitgevoerd door het internationaal vermaarde koor Collegium Vocale Gent. De Blinden is het derde deel van De Pauws Trilogie/ Trifonie, na De Helden en De Mensheid.


"Het verhaal van een groepje aangespoelden zonder leider"


De Blinden is het derde en laatste deel van de Trilogie / Trifonie van Josse De Pauw. Eerder maakte hij De Helden, samen met Dominique Pauwels, en De Mensheid, samen met Kris Defoort, Arnon Grunberg en Claron McFadden. Aan dat drieluik komt nu een einde met De Blinden. De compositie komt deze keer van Jan Kuijken, de zang van Collegium Vocale Gent. De première is gepland voor volgende zomer, tijdens Theater aan Zee. Erna volgt een tournee op locatie en in zaal. Met valse rotsblokken en omgevallen bomen. Een opera-achtig decor, Wagneriaans haast.

‘De Blinden wordt bij ons het verhaal van een groepje aangespoelden zonder leider’, zegt Josse De Pauw. ‘Hij kon zien, zij niet. Bij Maeterlinck was de leider, een priester, weg. Of dood. Bij mij leeft hij en staat hij op scène. Alleen, hij zegt niets.’

Zijn vluchtelingen de blinden van vandaag?
De Pauw: ‘Dat kan heel goed. Maeterlinck schreef zijn tekst jaren voor de huidige vluchtelingenproblematiek, maar verwijst er in elke zin naar. Van ver naar hier komen, de weg kwijt zijn, niet kunnen zien en hulp nodig hebben: daarover gaat het. Vertaald naar 2017 kan de leider evenzogoed een mensensmokkelaar, een politicus of een buddy zijn. Hij kent de weg, maar in hoeverre is hij bereid te helpen?’

‘Niet kunnen zien is waanzin. Je wordt op het strand geworpen en moet je beredderen, zonder kennis van taal of cultuur. Blind.’

Waarom kies je net voor deze tekst als afsluiter van de trilogie?
‘Jan en ik praten al enige jaren over deze tekst, we voelen ons sterk tot dat symbolisme aangetrokken. Nog meer dan Maeterlinck gaan we voor de metafoor. Alle anekdotiek is geschrapt. En we eindigen de voorstelling met een coda, geschreven door Tom Jansen, over het genot van de macht, over het dubbele van hulp.’

Je gaat met de Engelse vertaling aan de slag, niet met de Duitse zoals je eerst van plan was.
‘De oorspronkelijke keuze voor het Duits was ingegeven door de herdenking van de Eerste Wereldoorlog. Na een tijdje begon het me te vervelen. De taal verwees te nadrukkelijk naar de Duitse inval, naar de geschiedenis. Ik wilde het over het heden hebben. Dan is het Engels de lingua franca, de taal van de vluchtelingen ook. Een compacte taal, fijn om in te componeren (zegt Jan) en nogal makkelijk te begrijpen wanneer ze wordt gezongen. Bovendien vonden we een goede vertaling van de in Brussel geboren Laurence Alma Tadema, dochter van de schilder, onder de mooie titel: The Sightless.’

In welke vorm giet je de muziek?
‘De zang is a capella, uit het hoofd, hier en daar solistisch, maar Collegium Vocale is in de eerste plaats een koor. Maeterlinck schreef een spannende geluidsband: overvliegende vogels, de golfslag van de zee, krakende herfstbladeren… Die minimalistische, abstracte muziek van natuurgeluiden kan als opmaat voor de zangers dienen.’

Ook video moet een belangrijke rol spelen.
‘Tijdens de voorstelling wil ik de koppen van de zangers filmen en ze groot projecteren. Het beroert me telkens weer, zingende koppen. Binnendringen in die groep, in dat aangespoelde samenraapsel - niet alleen van stemmen, ook van geslacht en afkomst, van huidskleur, leeftijd en kledij - met een camera: een agressie van deze tijd. ‘

concept & regie
 Josse De Pauw
compositie Jan Kuijken
tekst Maurice Maeterlinck
tekstbewerking Josse De Pauw & Jan Kuijken
eindmonoloog Tom Jansen
met Josse De Pauw, Gorges Ocloo, Taka Shamoto
muzikale leiding Marnix De Cat
muzikale uitvoering Collegium Vocale Gent
zang Viola Blache (sopraan - jonge blinde vrouw), Cécile Pilorger (alt - oudste blinde vrouw), Magdalena Podko?cielna (sopraan), Sofia Gvirts (alt), Karolina Hartman (alt) (3 biddende blinde vrouwen), Philippe Kaven (bas - oude blinde man), Marnix De Cat (countertenor), Vincent Lesage ( tenor), Felix Rumpf (bariton) (3 blinde mannen)
licht & decor Eric Soyer
kostuums Greta Goiris
techniek Brecht Beuselinck, Jannes Dierynck, Wim Piqueur
engelse vertaling Laurence Alma Tadema
productieleiding Kristel Deweerdt
productie LOD muziektheater en Theaterproductiehuis ZEELANDIA
coproductie KVS Brussel, Théâtre National Wallonie – Bruxelles, Theater Aan Zee, Collegium Vocale Gent, le Manège Maubeuge, Théâtre de Namur, GoneWest, cultuurprogramma van de provincie West-Vlaanderen voor de herdenking van WOI
mede mogelijk gemaakt door Grensverleggers, regeling ter ondersteuning van culturele samenwerkingen tussen partijen in Vlaanderen, de Provincie Noord-Brabant, de Provincie Limburg en de Provincie Zeeland met de steun van Tax Shelter maatregel van de Belgische Federale Overheid 



Deel deze pagina op: