lees meer
De wereld van de podiumkunsten is heel erg magisch Henk Schoute

Eigenwijs, eigengereid en onderscheidend. Zo omschreef Henk Schoute het Zeeland Nazomerfestival een paar jaar geleden. Theaterproductiehuis Zeelandia was voor hem van meet af aan een grote en aangename uitdaging op bestuurlijk- én creatief vlak. Inmiddels zijn we heel wat voorstellingen en festivals verder en neemt Henk, na 12 jaar, afscheid van ons als directeur-bestuurder. Vrijdag 29 januari is zijn laatste werkdag. Henk gaat met pensioen. Samen blikken we terug op een mooie en dynamische carrière waar theater het middelpunt vormde. Als brutale Amsterdamse Zeeuw, wars van heilige huisjes, vaart hij zijn eigen koers en voelt hij zich als een vis in het water in de wereld van de podiumkunsten. Of hij stil gaat zitten nadat hij voor de laatste keer de deur van het kantoor achter zich dicht trekt? ‘Nooit. Maar ik ga echt alleen maar leuke dingen doen. En dat mag ook’, lacht Henk.

De Storm

Onvergetelijke start

Als kleine jongen raakte hij betoverd door theater. Met zijn vader zag hij meerdere malen vertalingen van werken van Shakespeare in een Amsterdamse arbeiderswijk en genoot hij met grote regelmaat op jonge leeftijd van de podiumkunsten in al haar diversiteit. Niet zo gek dat dit uiteindelijk bepalend werd voor zijn carrière.

In 1977 zette hij zijn eerste schreden in het theater. Tot 1992 speelde hij in verschillende producties in Nederland.  Bovendien begon hij in 1987 zijn management carrière als  coördinator van het Cleyntheater in Amsterdam Noord. In de jaren daarna werkte hij aan een dansfestival en was hij de oprichter van een van de grootste zomertheaterfestivals, Over het IJ festival. Ook stond hij aan het roer van het internationaal straattheater Festival Karavaan en de Internationale Jeugdtheaterfestivals Noord-Holland.  En toen lonkte Zeeland. In 2009 tekent hij bij Theaterproductiehuis Zeelandia en het Zeeland Nazomerfestival.

Zijn vuurdoop bij het productiehuis? De succesvoorstelling De Storm van Niek Kortekaas. Henk: ‘Een mega-productie middenin de Wilhelminapolder. Het grootste landbouwbedrijf van Nederland werd binnen no time omgebouwd tot een fantastisch decor, waar Niek Kortekaas een prachtige ambiance creëerde, die ook nog eens een intrigerende parallel trekt tussen Shakespeare’s magische wereld en het Zeeuwse landschap. Een onvergetelijke start voor mij als directeur-bestuurder.’

Spannend

Honderden theatermakers, van gerenommeerde choreografen tot jonge, beginnende acteurs, hebben nieuwe producties in de festivals kunnen maken waarbij zowel inhoud als publieksbereik onlosmakelijk verbonden waren binnen de kaders die Henk aangaf.
Henk: ‘Geloof mij nou, ik heb het allerleukste werk dat ik me kon bedenken gehad. Er is geen dag geweest dat ik geen zin had om te gaan werken. De wereld van de podiumkunsten is heel erg magisch. Spannend ook. Bijvoorbeeld de energie die er hangt als alle makers, ook de mensen achter de schermen die even zo belangrijk zijn, een stofje bij elkaar weten los te maken en er pareltjes ontstaan. Of die superfocus op het toneel, een paar seconden voordat de theatervoorstelling begint. Een  vol Abdijplein waar de Lange Jan op ons neerkijkt en weet dat het goedkomt. Allemaal prachtige elementen van ons werk. Uniek ook, denk ik.’

Dotan @ ZNF

Theater is ook arrogantie en soms high-brow

Natuurlijk zitten er ook minder leuke kanten aan het vak. ‘Het is gebeurd dat een voorstelling al in het maakproces niet werkte. Dan moet je ingrijpen en daar maak je niet altijd vrienden mee. Ook moet je soms beslissingen nemen die je liever niet neemt en sta je met regelmaat onder druk. Dat levert wel eens kleerscheuren op. Maar dat hoort er bij.’
‘Theater is ook arrogantie en soms high-brow’, merkt Henk op. ‘Ik heb mij daar, denk ik,  bewust en onbewust, altijd tegen verzet. Ook dat is mij niet altijd in dank afgenomen.  Theater is van iedereen en voor iedereen. Niet ik moet exclusief genieten, ook andere mensen. Dit betekent niet dat je bagger voor moet schotelen. Kwaliteit moet je bewaken. En je mag je publiek ook best opvoeden, leren om van theater te gaan houden. De rode draad in mijn carrière is misschien wel dat ik altijd op zoek ben gegaan naar een manier om een breed publiek te bereiken met zowel moeilijke als toegankelijke podiumkunstuitingen. En de mensen moeten zelf maar oordelen of ik daar in ben geslaagd.’

Trojaanse Vrouwen

Versmelting van disciplines

Henk verraste menigeen met zijn bredere programmering op het Abdijplein, met de versmelting van meerdere disciplines op toneel en natuurlijk niet te vergeten met de picknick en de live-versie van het Zeeland Nazomerzingen. ‘Tot op de dag van vandaag ben ik trots op de zaken die ik samen met het team heb neergezet. Maar het is ook prima als mijn opvolger het helemaal anders gaat doen. Misschien vliegt de picknick er wel uit’, lacht Henk.

Hoogtepunten genoeg. Een paar dan. Henk: ‘Van Trojaanse Vrouwen heb ik ontzettend genoten. Een mooie, traditionele voorstelling waar het gedragen klassieke toneel werd gecombineerd met het licht en begrijpelijk maken. Maar ook Kabaal en Liefde, Janis en Winterreise blijven me altijd bij. Evengoed als Wie is bang, de voorstelling die veel commotie veroorzaakte.’

Nazomerpicnick @ Abdij

Absurd jaar

Memorabele concerten ook genoeg. Henk pikt er eentje uit. ‘Dotan. We hadden hem geboekt vlak voordat hij echt doorbrak. Hij stond in het voorprogramma en het concert was gratis. Nou, dat hebben we geweten. Een overvol Abdijplein. Het leek wel of heel Zeeland was uitgelopen. Dan geniet ik wel heel erg, ja. Ik denk dat ik vooral geniet als het publiek geniet. Eigenlijk is dat voor mij persoonlijk de rode draad door heel mijn carrière geweest.’

Afgelopen jaar was meer dan absurd. Corona zette alles op zijn kop. Maar er ontstonden ook hele bijzondere dingen. Henk besloot namelijk een alternatief festival neer te zetten en de makers te vragen coronaproof-voorstellingen te maken. ‘En dat was weer een hoogtepunt in mijn carrière, de laatste misschien wel. Het moest anders. We moesten snel schakelen en alles werkte. Pareltjes. Zee Muur, onherroepelijk kwetsbaar en Kust, over alles wat  Zeeland behelst. Maar ook d’n Overkant, waar etalages het decor vormde voor een mooie vertelling. En nog zoveel meer. Een cadeautje om mijn loopbaan mee af te sluiten. Alle voorstellingen even bijzonder, alle concerten even prachtig. Ik ben er echt trots op. En dat ik met een stille trom vertrek dankzij Corona? Ook helemaal niet erg. Hoewel, een goed eindfeestje had wel heel fijn geweest. Die houden we gewoon nog tegoed.’

 

Nazomerzingen