Winkelwagentje

 

 

 


Hoe gaat het met... Beaudil Elzenga

donderdag 9 april

Hoe gaat het met... We vroegen het Janis actrice Beaudil Elzenga. Niet optreden is misschien wel de grootste straf ooit voor haar. Maar ze is trots op ‘de mens’. Beaudil: 'We zijn zo kwetsbaar, blijkt nu weer, maar we zijn zulke vechters. Ja, in de slechte zin van het woord, maar ik bedoel hier natuurlijk de positieve vechterslust. Mensen in de zorg, mensen uit de creatieve sector, politici, noem maar op. Deze crisis brengt ons samen, dat verwondert me.' Lees hier het complete interview:

Hoe is het met je?
Qua gezondheid gelukkig goed. Ook mijn vriend, familie en vrienden verkeren in goede gezondheid. Mentaal heb ik het best zwaar, als ik heel eerlijk ben. Het lukt me nog niet echt mijn draai te vinden. Dat JANIS opeens abrupt stopte is toch best een opdonder geweest. Ik had er zo’n plezier in en ik merkte dat we met zijn drietjes (Stijn, Rutger en ik ) elkaar steeds beter aanvoelden waardoor de voorstelling steeds meer groeide. De laatste drie voorstellingen speelde Leon Sibum in plaats van Rutger en ook dat was zo’n fijne klik. We hadden echt een tof groepje met een echt toffe voorstelling. En het mooie was, dat niet alleen wij spelers dit vonden, maar belangrijker nog: het publiek en zelfs de critici.

Hoe zien je dagen er nu uit?
Mijn dagen gaan snel voorbij en ik doe weinig. Ja, mijn vriend en ik hebben besloten de woonkamer te gaan schilderen en opnieuw in te richten, dus we zijn aan het opruimen en weggooien. Ook hebben we de ren van onze kippen PAN en JOJO uitgebreid. Verder probeer ik veel te lezen, dat doe ik erg graag en daar heb ik normaal gesproken weinig tijd voor. Ik lees nu VERHALEN UIT HET GEKKENHUIS van Maarten Biesheuvel. Daarin staat dit stuk: “…Terwijl een jongeman in Connecticut bezig is aan zijn scriptie over Tolstoj, terwijl in Japan uurwerkmakers bezig zijn, terwijl een sleep door de Middellandse Zee gaat, terwijl een man, ergens in Arabië, bezig is een prachtig boek te schrijven, terwijl er schepen worden gesluisd in het Panamakanaal. terwijl iemand zich zit te bezatten in Las Vegas, terwijl er glazen worden geblazen in Leerdam, lig ik hier als een wrak onder de dekens bij vol daglicht.” Zo depressief is het niet bij mij gesteld hoor, gelukkig. Maar toch, ook al ligt de hele wereld op zijn gat, voel ik me af en toe net zo nutteloos als Maarten hier schrijft. Ik verlang van mijzelf in deze vreemde periode een enorme creativiteit, maar er komt niets. Misschien omdat ik mijn ziel en zaligheid gelegd heb in JANIS, misschien omdat ik het te graag wil. Ik weet het niet, maar het komt niet. En dat ergert me. Mateloos.

Vandaag ga ik echt schrijven, dat kinderboek, dat lied, een eerste scène voor een volgende voorstelling. Nu ga ik beter piano leren spelen. Een serie bedenken. Tekenen. Weet ik veel. En er is nog precies niets van gekomen.

Maak je je zorgen over je inkomsten?
Absoluut. Normaal gesproken zou ik op dit moment drie baantjes hebben, dus drie inkomens. JANIS spelen, toneelles geven op de jeugdtheaterschool Rabarber, en ik werk in een koffiezaakje. Alle drie zijn weggevallen. Gelukkig heeft Zeelandia tot nog toe gewoon door kunnen betalen, maar als zzp-er bouw je vaak een buffer op voor momenten dat er minder opdrachten binnenkomen. Deze periode zou een bufferopbouw-periode zijn. Veel werken zodat ik wat geld heb voor de momenten na JANIS. Dat valt helemaal weg. Ik probeer wat onlinelessen te geven, maar dat zijn uiteraard te weinig uren. En het koffiezaakje is ook helemaal gesloten. Maar goed, ik kom er wel uit, hoor.

Wat mis je aan het niet-optreden?
Het meest mis ik het spelen en het zingen natuurlijk. Ik voel me zo waardevol als ik op het podium sta. JANIS is zo’n persoonlijk en eerlijke voorstelling geworden waarin ik al mijn gedachten en gevoelens kan delen met het publiek. Letterlijk delen. Mensen kwamen na afloop vaak naar me toe om te zeggen hoe waanzinnig ze genoten hadden maar ook met persoonlijke verhalen omdat ze zich zo in mijn verhaal herkenden. Dat is zo waardevol. En zo uniek.

Dat maakt de voorstelling voor mij zo bijzonder. Omdat ik die vijf kwartier dat de voorstelling duurt zo samen kan zijn met het publiek en met Stijn, Rutger en Leon. Een roes met Janis haar muziek. En die roes mis ik.

Jouw lijfspreuk?
Alles sal reg kom as ons almal ons plig doen. Het komt allemaal wel goed, als je maar je best doet.

Wat ga je als eerste doen als deze gezondheidscrisis achter de rug is?
De kroeg in, denk ik. Het strand op en de kroeg in. Haha.

Wat wil je zelf nog zeggen?
Dat ik ergens zo trots ben op ‘de mens’. We zijn zo kwetsbaar, blijkt nu weer, maar we zijn zulke vechters. Ja, in de slechte zin van het woord, maar ik bedoel hier natuurlijk de positieve vechterslust. Mensen in de zorg, mensen uit de creatieve sector, politici, noem maar op. Deze crisis brengt ons samen, dat verwondert me.

En natuurlijk: Wie weet is JANIS te zien tijdens het aankomende Zeeland Nazomerfestival en wordt er bekeken wanneer in seizoen 2021-2022. Dus het is nog niet gedaan! Dat fleurt me direct op! Dus mochten mensen het nog niet gezien hebben en dat wel van plan waren: Het kan nog, gelukkig!!

terug


Deel deze pagina op: