Winkelwagentje

De Blinden

De Blinden

 


De Blinden

Terug

Biografie Josse De Pauw

Acteur, auteur en regisseur Josse De Pauw (°1952) maakt deel uit van de artistieke kern van LOD muziektheater. Hij begon zijn loopbaan in 1976 met Radeis International, een succesvolle theatergroep die tot 1984 voorstellingen speelde in heel Europa en overzee, van Vancouver tot Los Angeles, van Caracas tot Hong Kong. Sinds 2004 ontwikkelt hij zijn theaterwerk bij LOD.

Vanaf 1985 werkt hij als onafhankelijke theatermaker en gaat hij samenwerkingen aan met acteurs, regisseurs, muzikanten, componisten, schrijvers en kunstenaars als Tom Jansen, Dirk Roofthooft, Luk Perceval, Guy Cassiers, Jan Decorte, Jürgen Gosh, Jan Ritsema, Jan Lauwers, Manu Riche, Peter Vermeersch en FES, Claire Chevallier, George van Dam, Jan Kuijken, Eric Thielemans, Rudy Trouvé, Roland Van Campenhout, Collegium Vocale, I Solisti del Vento, Corrie van Binsbergen, David Van Reybrouck, Mark Schaevers, Jeroen Brouwers, Koenraad Tinel, Gorik Lindemans, Benoît van Innis, David Claerbout, Michaël Borremans, Herman Sorgeloos en anderen.

In 1989 speelt hij zijn eerste grote filmrol, sindsdien speelde hij in meer dan vijftig Belgische en buitenlandse films. Zelf regisseerde hij er twee: Vinaya en Übung. Hij werkte met filmmakers als Dominique Deruddere, Marc Didden, Guido Hendrickx, Eric Pauwels, Jos Stelling, Franz Weisz, Orlow Seunke, Marc-Henri Wajnberg en anderen.

Naast teksten voor het theater, schrijft hij ook verhalen, observaties, notities, en reisverslagen. De teksten zijn verzameld in twee boeken: Werk en Nog (Uitgeverij Houtekiet). Hij bewerkte Heart of Darkness van Joseph Conrad en Under the Volcano van Malcolm Lowry tot theater voor Guy Cassiers en In Ongenade van J.M. Coetzee voor Luk Perceval.

Hij is echter vooral de schrijver, speler en maker van succesvolle theaterstukken als: die Siel van die Mier (met Jan Kuijken), De Gehangenen (met Jan Kuijken), Boot & Berg (met Peter Vermeersch), An Old Monk (met Kris Defoort Trio), HUIS (met Jan Kuijken), De Helden (met Dominique Pauwels), De Mensheid (met Arnon Grunberg, Kris Defoort & Claron McFadden).


Josse De Pauw over De Blinden

Het verhaal van een groepje aangespoelden zonder leider.

De Blinden is het derde en laatste deel van de Trilogie/Trifonie van Josse De Pauw. Eerder maakte hij De Helden, samen met Dominique Pauwels, en De Mensheid, samen met Kris Defoort, Arnon Grunberg en Claron McFadden. Aan dat drieluik komt nu een einde met De Blinden. De compositie komt deze keer van Jan Kuijken, de zang van Collegium Vocale Gent.

‘De Blinden wordt bij ons het verhaal van een groepje aangespoelden zonder leider’, zegt Josse De Pauw. ‘Hij kon zien, zij niet. Bij Maeterlinck was de leider, een priester, weg. Of dood. Bij mij leeft hij en staat hij op scène. Alleen, hij zegt niets.’

Zijn vluchtelingen de blinden van vandaag?
De Pauw: ‘Dat kan heel goed. Maeterlinck schreef zijn tekst jaren voor de huidige vluchtelingenproblematiek, maar verwijst er in elke zin naar. Van ver naar hier komen, de weg kwijt zijn, niet kunnen zien en hulp nodig hebben: daarover gaat het. Vertaald naar 2018 kan de leider evenzogoed een mensensmokkelaar, een politicus of een buddy zijn. Hij kent de weg, maar in hoeverre is hij bereid te helpen?

 ‘Niet kunnen zien is waanzin. Je wordt op het strand geworpen en moet je beredderen, zonder kennis van taal of cultuur. Blind.’

Waarom kies je net voor deze tekst als afsluiter van de trilogie?
‘Jan en ik praten al enige jaren over deze tekst, we voelen ons sterk tot dat symbolisme aangetrokken. Nog meer dan Maeterlinck gaan we voor de metafoor. Alle anekdotiek is geschrapt. En we eindigen de voorstelling met een coda, geschreven door Tom Jansen, over het genot van de macht, over het dubbele van hulp.’

Je gaat met de Engelse vertaling aan de slag, niet met de Duitse zoals je eerst van plan was.
‘De oorspronkelijke keuze voor het Duits was ingegeven door de herdenking van de Eerste Wereldoorlog. Na een tijdje begon het me te vervelen. De taal verwees te nadrukkelijk naar de Duitse inval, naar de geschiedenis. Ik wilde het over het heden hebben. Dan is het Engels de lingua franca, de taal van de vluchtelingen ook. Een compacte taal, fijn om in te componeren (zegt Jan) en nogal makkelijk te begrijpen wanneer ze wordt gezongen. Bovendien vonden we een goede vertaling van de in Brussel geboren Laurence Alma Tadema, dochter van de schilder, onder de mooie titel: The Sightless.’

In welke vorm giet je de muziek?
‘De zang is a capella, uit het hoofd, hier en daar solistisch, maar Collegium Vocale is in de eerste plaats een koor. Maeterlinck schreef een spannende geluidsband: overvliegende vogels, de golfslag van de zee, krakende herfstbladeren… Die minimalistische, abstracte muziek van natuurgeluiden kan als opmaat voor de zangers dienen.’

Ook video moet een belangrijke rol spelen.
‘Tijdens de voorstelling wil ik de koppen van de zangers filmen en ze groot projecteren. Het beroert me telkens weer, zingende koppen. Binnendringen in die groep, in dat aangespoelde samenraapsel – niet alleen van stemmen, ook van geslacht en afkomst, van huidskleur, leeftijd en kledij – met een camera: een agressie van deze tijd.’  




Deel deze pagina op: