Winkelwagentje

De Blinden

De Blinden

 


De Blinden

Terug

De Blinden & Locatie

De historische stadswallen van Veere zijn onlosmakelijk verbonden met de geschiedenis van deze oude Zeeuwse vestingstad. Naast talloze monumenten zoals de Schotse Huizen, het stadhuis, de Campveerse Toren of De Grote Kerk, getuigen ze van een rijk verleden.

De bron van die rijkdom ligt in de stadshaven, die vroeger in directe verbinding stond met zee. In de veertiende eeuw is begonnen met de omwalling van het vissersplaatsje dat in 1346 voor het eerst aangeduid werd als ´die veste ter Veere´. Tijdens de Tachtigjarige Oorlog met Spanje (1568-1648) kreeg Veere zijn eerste bolwerken. Na de val van Den Briel in 1572 werd door Willem van Oranje een begin gemaakt met de vestingwerken omdat Veere zich aan de zijde van de Prins had geschaard. Rond 1600 vond een ingrijpende uitbreiding van de Veerse wallen plaats, compleet met nieuwe bolwerken en een vijftal bastions. Dit verdedigingssysteem werd omringd door natte grachten en voorzien van drie uitvalswegen voorzien van poorten en bruggen in de richting van Vrouwenpolder, Middelburg en Zanddijk en een derde uitgang naar Arnemuiden.

Een paar eeuwen later in de Franse tijd, legde Napoleon extra versterkingen aan. Veere werd een militair bolwerk in de zeestrijd tegen Engeland, compleet met kazernes, arsenalen, een buskruitmagazijn en een hospitaal ingericht in de verbouwde Grote Kerk. Ene kapitein Mantenay ontwierp naar de meest recente militaire inzichten van die tijd, een verdedigingslinie voorzien van vijf bastions en aan de noordzijde een lunet. Het ontwerp voorzag ook in de aanleg van een tweetal zogenaamde ravelijnen: vrij in de gracht liggende verdedigingseilandjes. Het belang van Veere als vesting verminderde na het vertrek van de Fransen.

In 1861 werd Veere als vesting opgeheven. In 1866 vertrok het garnizoen uit de stad. In het laatste kwart van de negentiende eeuw zette het verarmingsproces van Veere zozeer door, dat Veere aangewezen werd op de steun van de Rijksoverheid voor het behoud van enkele belangrijke monumenten. Ook de opdracht van de Rijksoverheid tot het slechten van de wallen – na het vertrek van het garnizoen – kon door de armlastige gemeente niet worden bekostigd. Uiteindelijk werden alleen de opgehoogde oude 17e -eeuwse aarden wallen van het Veerse verdedigingssysteem afgegraven en bleven de Franse vestingwerken redelijk goed gespaard, dit in tegenstelling tot vele andere plaatsen in Nederland waar die wallen zijn verdwenen. Pas in 1982 werden de Napoleontische wallen in Veere erkend als monument.




Deel deze pagina op: